Ik geef het eerlijk toe: ik ben gezwicht voor het etiket. Een donkere fles, een sober ontwerp, een naam die klonk alsof er een verhaal achter zat. De verkoper knikte goedkeurend toen ik hem pakte, en dat knikje was genoeg. Achttien euro, een mooi rond bedrag voor een doordeweekse avond, dacht ik.

Thuis, met het eten al op tafel, trok ik hem open. En daar begon de teleurstelling.

De eerste geur beloofde weinig. Waar ik iets van rijpe rode vruchten had verwacht, kreeg ik vooral alcohol en iets dat me aan natte kelder deed denken. Niet onaangenaam, maar ook niet uitnodigend. De eerste slok bevestigde het: dun, kort, en met een bittere nasmaak die bleef hangen op een manier die ik niet kon waarderen.

Nu ben ik de eerste om toe te geven dat ik geen sommelier ben. Misschien deed ik iets verkeerd, misschien had de fles moeten ademen, misschien lag het aan mij. Maar ik geloof niet dat een wijn die je doordeweeks opentrekt een handleiding nodig zou moeten hebben om lekker te zijn. Een goede wijn van achttien euro mag gewoon goed zijn.

Wat ik ervan leerde is eigenlijk simpel, en het is precies waarom ik deze site ben begonnen. Een mooi etiket zegt niets. Een knikje van een verkoper zegt niet veel meer. En de prijs is geen garantie. Het enige dat telt is of je weet wat je in handen hebt, en waarom.

De volgende keer vraag ik door. Niet alleen wat de verkoper aanraadt, maar waaróm. Welke druif, welke streek, waarom past die bij wat ik zoek. En als ik het antwoord niet vertrouw, laat ik de fles staan, hoe mooi het etiket ook is.

Deze viel tegen. Dat hoort erbij. Maar ik vertel het je liever eerlijk dan dat ik doe alsof elke fles een ontdekking is.